Mr                                                              159                                                             fy«

fúrvangr, m, 'ild-vang', i fjarðar elgs fúr- (rettelse for fley-) vangr for fjarðar elgs vangfúrr, fjordelgens, skibets, lands, søens, ild, guld, dettes Hlin, kvinde, QSúrs 25.

fúrviðr, m, 'ild-trœ', Fjolnis pings, kampens, fúrr, sværd, dets viðr, kriger, Hást

3,  fleygarðs fúrr, guld, dets viðr, d. s., Brúsi.

fúrþollr, m, •ild-træ', Fjolnis seiðs, kampens, fúrr, sværd, dets bollr, kriger, Evids 6 (skr. fyr-), svanteigar, havets, furr, guld, dets þollr, mand, Sturl 5, 11.

fúrþverrandi, m, Hld-forringef, fieina brautar, skjoldets, furr, sværdet, dets bverrandi, 'ødelægger', kriger, QSúrs 15.

fúss, adj, villig, begærlig, rede, Eg Ber (rettelse for feyrs), f. fara, Ski 13, f. frægðar, begærlig efter ry, Yt 8, sœmðar f. Sturl 3, 19, f. dyggðar Rst 31, f. heiptar PI 13, f. hildar Sturl 4, 18, f. til snerru Evids 2, får randa vas f-t fil fjornis landa, sværdene var begærlige efter hoveder, PGisl 6, hond es fús á venju, hånden er villig til, hvad den er vant til, Nj 24 (jfr hpnd verðr trauð af venju Has 42), f. á flótta Bkrepp 5, f. at deyja Sigy 13, 22, f. at finna Kprm Lv 15, f. at minnask Hfr Lv 3, f. vanda stef ESk 6, 18, f. risa upp Am 30. Jfr boð-, dyn-, góð-, hel-, hjalpar-, hróðr-, hvar-, kapp-, líknar-, ó-, óð-, ógn-, sókn-, tor-, vig-, ævi-.

fyðruskill se fuðryskill.

fyldingr, m, en slags fisk, Pul IV x 2 (måske dannet af fold).

fylgð, /, / pi. f-ir blandt mandsnavne, Pul IV j 7.

fylgðarmaðr, m, ledsager, f-menn, om Kristi apostle, LU 53.

fylgi, n, følgeskab, ledsagelse, følge, fullgott f. Ragn II 1, f. meyjar Mey 53.

fylgimeiðr, m, følgende, ledsagende, træ\ f. flausta, søfarer (en efterklassisk kenning), Isldr 16.

fylginn, adj, som følger, gærne vil følge, hendi f. lifs til enda, Nj 10, hvor det vistnok er rigtigst at skrive hendifylginn. Jfr straum-.

1.  fylgja, /, 1) ledsagelse, vesa i f-ju með e-m Pflekk, vilja f-ju e-s Sigv 11, 2, beiða f-ju HHj 35, veita f-u PI 55, f. hrafns Reg 20. — 2) ledsagende skare, hilmis f. Qudr II 15. Jfr kyn-.

2.  fylgja, (-ða, -t), 1) følge, ledsage, med dativ, f. e-m Hym 11, Am 30. 98, Eirm 8, HolmgB 5, f-ði herr manna Am 93, f. frumver dauðum Sigsk 61, ferð min f-ir, jeg følger med pÃ¥ rejse, Sigsk 69, fimm ambáttir f. Sigsk 70; særlig om krigsfølge, f. manni ut Bersi 1, 2, i. e-m út Ótt 3, 2, f. e-m framm Hókr 4, Sturl

4,  18; hirð f-ðisk, hirdmændene fulgtes godt ad, holdt godt sammen (i kampen), ESk 7, 6. — 2) slutte sig nöje til en, f-ðak þér á fjorgynju Oddrgr 11, jfr horr fylgði boga Sigv 14, 2. — 3) følge med, ledsage (om to samtidige og samhørende ting), tilhøre, f. skal kveðju

koss Fj 48, láta e-t f. Helga nafni (som navnegave) HHj 7, nema f-i nøkkut (en gave) ESk 13, 4; bat f-ir ljóða lokum, det følger med, hører til, sangenes slutning, danner denne, Håvm 163; bar mun flá-ræði f., dertil er knyttet, Grip 38, fylgðu hvergi lestir, Mark 1, 9, efnð f., udførelsen slutter sig til, Am 3, 5; dóð f-ir e-m Ht 93, dæðir f-ðu Karlevi, gafli f-ir e-m Tannr, Håvm 133, saðr f-ði slíku Am 47, hugr f-ir ráði, en plan, råd, er alvorlig ment, ESk 6, 69. — 4) lægge vind på, i. vigum Hårb 24, f. ofmetnaði, være opfyldt af overmod, Sól 15, f. góðu, stræbe efter dyd, Hsv 4, jfr f. vígðum staf, foretage en pilgrimsrejse (egl. 'gå støttende sig til den viede stav'), Sigv 12, 27, fylgj-andi helgu holdi, med sit hellige legeme, Has 29. — 5) f. forlogum, følge, være afhængig af skæbnen, Krm 24. — 6) kunne følge, være lige så hurtig, fátt eitt f-ir furu háleyskri ív 26. — 7) følge som medhustru, være ens medhustru, f. jofri HHj 4. — 8) forfølge, f. goði Gri 39. 'jfr tirfylgjandi.

fylgjari, m, følger, ledsager, PjódA 1,20, Orv VII 21.

fylgsni, n, skjulested, hugar f. (skr fylskni), brystet, St 1.

fylki, n, 1) samling af sammenhørende personer (af folk), især krigsskare, f. Frisa, Frakka ok Vinða, Vell 28, Gunn-þjófr es ek gekk at f., gik til, sluttede mig til krigerskaren, (eller er f. her dat. af fylkir, ganga at angribe?), Frp II 3, f. engla Am 2, 18; i f. hverju fimm þús-undir Herv VII 14 (jfr SnE I 534, hvorefter f. bestod af 50, og Pul IV j 5), felmtr er yðru f. Herv VII 10. — 2) s. s. folkland, fylke (herred), við ondurt f. Vell 24, sjau f. Vell 14.

fylking, /, opstilling af hær, fylking, Sigv 12, 11, Skåldh 2, Hhard 18, PjódA 3, 17. 20, 4, 1, Mhkv 7, — f-ar-armr, (den ene) flöj, Hskv 3, 1; f. dýrðar, engleskare, Heilv 16.

fylkir, m, fylker, som opstiller og leder krigerskaren (til fylkja jfr SnE I 512), konge, Pul IV hh 1, Rdr 5, Harkv 6, fifl 3, HHj 3. 11. 14, Hhund I 10, o. s. v. (jfr Gerings Wörterbuch); ordet synes særlig brugt i Helgedigtene og Grip; om Hakon jarl Vell 25.

fylkja, (-ða, -ðr), opstille i slagorden, fylke, með fylkðu folki PjódA 4, 3, varð f-t liði Ólhelg 2, jfr Mark 1, 17, f. hamalt (s. d.) Reg 23.

fylla, (-da, -dr), 1) góre fuld, fylde, fyll (imper.) horn HRanv, Ólhelg 1, f. skapker Qri 25, þótt Elliða f-i (upers.), Frp I 2, vargs muðr fyklisk Hl 6 b, f. folk, fylde sværdet (med blod), Ht 60, lopt fyllask af ljosi LU 31. — 2) mætte, prn f-dit sik sjaldan Kolli 3, vinna hrafn of f-dan holds Bplv 1, f. flagðs hest Balt 2, f-ask fjorvi feigra manna Vsp 41, valgammar f-dusk auðstefni Sturl 5, 18, f. hrafn á holdi Nj 27. — 3) fylde, fuldtalliggore, fuldstæn-