hring

282

hrið

hringviðr, m, [ring- (eller svœrd-Jtræ', mand (kriger), iv 22.

Hringvplnir, m, jættenavn (egl. 'forsynet med en stav, volr, med ring C?), Pul IV/ i.

hringvprpuðr, m, 'ring-slynger', gavmild mand, mark l, 3.

hringpollr, m, 'ring-fyr' (træ), mand, Qunnl Lv 13, PI 15.

hring-Þróttr, m, 'ring-Odin', mand. Has 25.

hringpverrir, m, 'ring-forminsker, gavmild mand, Sturl 5, 18.

hrinkto Qudr III 5 er intet ord, men forvansket, mulig a/ hnpgt þú (Bugge); i al /ald må der søges et ord, der betyder 'at berøve'.

hrinna Haustl 15 v. 1. for (det rigtige) brinna.

hrinnir se hrimnir 'galt.

hripstoðr, m, jættenavn (v. 1. -stuðr, stvtr -storðr, ordets betydning og /orm er uklar; mulig er stvtr, j; stuttr. at /oretrække), Pul IV b l.

hripuðr, m, ild-navn, ('den hurtige'?), Grt 1, Pul IV pp 3.

1.  Hrist, /, valkyrje, Gri 36, Pul IV aaa

1,  —'/ kenninger, for kvinder: mjaðar H. Ormr 1, 3, lauka brims H. Korm Lv 3, hrings H. Nj 5, H. handar fasta Bjhit 2,

2,  H. hreifa kvista Orettis 46, Rist (sÃ¥l.) Rinar bÃ¥ls Katr 24, — for kriger, mand: H-ar Tyr, om Merlin, Merl II 14, — for kamp: H-ar hríð ESk 1, 5, H-ar él EQils 1, 34.

2.  Hrist, /, Ristø i Söndhordland, Pul IV bbb 5, umbgjorð H-ar, søen, ESk 13, 13.

hrista, (-ta, -tr), ryste, lade bæve, h. skegg Pry 1, h. hramma Am 17, h. teina, for at spå, Hym 1, h. spjót Lids 1, darr-aðr h-isk Hak 2, hjprr h-isk, dirrer, bævrer, Porf 1, bára h-i grímur Am 2, 4, groeðir h-i borð Mark 1, 16, hafrpst h-ir hlunnvigg Ht 74, himinglæva h-ir Vimrar mar Pul III 4, men kilir h-tu men Lista Sigv 3, 9, men her er ristu den rigtige læsemåde, (Þórr) h-i barðs búss, rystede, så at det var ved at ødelægges, Steinunn 1; — medium, merki h-usk Am 5, 17, bjprg h-usk Haustl 16, h-isk pil Hunmprk, ved ridtet, Akv 13, marir h-usk, hestene gjorde stærke bevægelser, HHj 28, h-ask hrings kyrtur Hæng IV 2; hjarta h-isk, bæver, LU 54; upersonligt, h-ti herfpng Ht 36, bukinn h-i LU 75 (v. L). Part. h-andi: hlífar flagða h-endr, krigere, GSiirs 34.

hristimeiðr, m, 'rystende træ, træ, der ryster' (trans.), h-ar hjprva borgar, krigere, Mark 1, 32.

hristir, m, ryster, som ryster (trans.), bevæger, i kenninger, for mænd: h. hjalms Kfm 15, h. hjprva EQils 1, 13, h. hlakkar skins (sværdets) PI 21, h. hjalta Katr 12, h. skjalda Katr 35, h. sikul-gjarðar íss Hallv 2, h. hodda, uddeler af, PI 11, h. hringa, d. s. (eller hringr = sværd?), Nj 2, h. Geitis galdrs (ved ret-

telse) Gestr 2; — h. hadds mjallar, som ryster hårets sne, som bærer grå hår, gråhåret mand, Anon (XI) Lv 2; — hertoga h., som bringer høvdinger til at vakle, konge, PjódA 3, 21. ffr nadd-.

hristi-Sif, /, 'rystende (trans.) Siv', h. hringa, Siv som ryster sværdene, valkyrje eller valkyrjeagtig kvinde, Hild Hognes datter, (i dette tilfælde næppe af hringr = ring), Rdr 8.

hríð, /, hœftig (og momentan, ikke langvarig) byge, storm (med sne eller regn), angrebsstorm (en enkelt del af den hele kamp), 1) vindbyge, Pul IV oo

1,  h. fell i bug váða, vinden faldt i sejlenes hulning, i de udspændte sejl, Jorns 33, hlýr þolðu h. Sigv 1, 5, h. kannaði lýði (her kunde h. ogsÃ¥ betyde 'sø'j Jorns 16, h-ar naust, vindens hus, himlen, Has 23 (jfr stillir); — / kenninger, for kamp: h. Hristar ESk 1, 5, h. Hrundar Hl 36 b, h. Fróða Vell 32; h. vápna Ht 65, h. sverða Sigv 2, 5, GDropl 5, h. hjprva Gunnl Lv 13, h. hjprs Olhelg 2, h/lpgðis Edád 6, h. branda PGisl 6, h. stÃ¥ls Sigv 1, 3, h. Hlakkar glóða GPorg, h. Viðurs rnána Pelf, h. brodda Ólhv 2, 9, GSiirs 32, HolmgB 4, h. odda Porm

2,  13, h. geira Hfr 2, 9, h. prva Am 2, 14, Hl 35 b; h. skjaldar Jsldr 7, Dagst, h. morðskýja Tindr 1, 7, h. Hildar garða Ólhelg 3, h. Hpgna hnigsólar StjO II 6, h. brynju Hl 36 a, h. Hamðis klæða H gód, ESk 6, 52; h. hjalms Hókr 3, Balti 1. — 2) et enkelt angreb, „storm" (under en kamp), gera h. Eg Lv 8, Nefari, vinna harða h. Sigv 2, 14, veita e-m h. Nj 27, skapa h. kerlingar síðu Anon (X) II B 8, h. óx Rstl7, hprð h. kom á skjpldu Krm 14, skald fekk h/til kalda Porm'2, 21 (allusion til h. = snestorm), hjaldrs h. Hást 6, Dags h., Dags storm (i Stiklestadslaget) Porm 2, 24. — 3) alene for sig 'kamp', Pul IV k 2;'h-ar gagl, ravn, B krepp 6, h-ar hyrr, sværd (jfr hyrlestir), Bbreidv 2 (men her kan h. ogsÃ¥ være 'hav', hvis hyrr er 'guld'). — 4) hav, Pul IV u 2, h-ar skær, skib, Evids 1, h-ar her-skíð (s. d.), d. s., Sturl 5, 2, h-ar hregg, havstorm, Sturl 5, 16. — 5) elv, Qri 28, Pul IV v 6. — 6) tidsafsnit, ikke synderlig langt (denne betydning slutter sig nær til den forste), nøkkura h., en tid lang, Nkt 14, of h.. urigtig læsemÃ¥de for í hirð, Psvart; herhen hører vel haf gengr h-um við himni, havet sprojter hyppig mod himlen, med hyppige, momentvise stød, Hyndl 42, hvis ikke ordet her ligefrem betyder vindstød, ffr bÃ¥l-, ben-, bryn-, egg-, eld-, flein-, geir-, glym-, grjót-, gunn-, malm-, nadd-, odd-, skelfi-, stÃ¥l-, sverð-, vápn-.

hríðblásinn, adj, hvor eller hvorunder stormen blæser, om himlen, h. heiða salr ESk 6, 7.

hríðboði, m, ' storm-bebuder', hranna hests elds (synes at betyde skjoldets)