knút                                                           341                                                            kom

Som mandsnavn, Knud d. store, PKolb 3, 10, Sigv 5, 3. 10, 2, Ótt 3, 1. Jfr mar-, [samknutar].

Knútsskógarborg, /, by i England, Merl 19.

knýja, (kníða [f ældre kniwiðö], kníðr, senere: knýða, knýðr og knúða, knúðr; jfr. Skjspr. 107), 1) slÃ¥, støde, knuge, ormr knýr unnir, pisker (eller støder tilside) bølgerne, Vsp SO, skúr kníði (v. 1. knúði) snekkju brand fyr landi, drev frem, Bplv 2; med 'hav, bølge' som objekt, unnir kníðum Oudr II 33, sás kjplslóðir kníði PKolb 3, 10; om at drive skibene fremad, þeir kníðu borð báðir Sigv 2, 1, (sverðalfr) kníði lagar stóð Hál 14, Ã