Vlllg

619

virf

med præpp. at, v. at svínum, sörge for, passe, Rþ 12; v. at e-u, göre derfor (for at hindre noget), ÞBrún 1; v. at skopum, som skæbnen kræver, Merl II 49; — á, v. á e-m, tilföje en sår, døden, EtlSn 2, v. vinning á e-m SnE II 192; — til, v. til, arbejde for, göre sig fortjænt til noget, v. sér til bjargar PI 29; v. til góðs Hfr Lv 12; v. til sorga e-s, volde, Hskv 2, 5, v. til saka Brot 1, hann vann til ekki, var uskyldig, LU 65, — fyrir, láta fyrir v-ask, forblive på et sted uanfægtet, Hæng V 5. — Jfr fyrirvinnask.

Vinnill, m, søkonge, Pul IV a 5, V-s vigg, skib, PI 4.

vinningr, m, vinding, fordel, vinna v-g á e-m, få fordel af, overfor, nogen, SnE II 192.

vinnsamr, adj, arbejdsfuld, mojefuld, i ntr., Halli 3.

vinr, m, (-ar, jfr Skjspr 47), 1) ven, Pul IV j 7, vin sinum skal maðr v. vesa Hávm 42, jfr 43, esa maðr v. oðrum es vilt eitt segir Håvm 124, eiga vin und hverjum (manni) Gyd 4, v. í orði Lok 2, vilkvæðr of v-i Arbj 2, es v-ir pverra St 14, v-a kynni HHj 3, illr v. Hávm 34, illir v-ir Håvm 51, góðr v. Hávm 34, óbrigðr, tryggr v. Håvm 6. 67, Arbj 10; i tiltale, ef v. Hym 6; v-a hofuð, venner, Bjark 1; i betegnelser for fyrster, v. virða Sigv 9, 3, v. holða Pfagr 10, v. dróttar MelgÓl, v. drengja Hskv 2, 1, alda v. Ht 54, v. gumna Graf 2; v. skatna, Odin, Hal 3, biskop Gudmund, Gd 7, v. hauk-stalda Oddrgr 5, v. jarla Hfr 3, 9; v. lausnara, Olaf d. hellige, ESk 6, 62, jfr 9. 46; v. Hænis, Loke, Haustl 3. 7, v. hrafnásar, Loke, Haustl 4, Mims v., Odin, . St 23, VSt 1 (jfr, glaumberg), v. Lóðurs, Odin, Hal 10, tsldr 1, v. Lopts, d. s., Vell 12; Freys v., Sigurd, Sigsk 24, fólu v., jætte (jfr tálgrímr), GSúrs 8; stalla v., Odin, EgBer, v. banda, Tor, Húsdr 4; v. verliða, Tor, Hym 11; — v. Borgunda, Gunnar, Akv 18, v. Hprða, norsk konge, Hfr 2, 1, Arn 3, 1; v. varga, kriger, Hhund I 6; v. Mistar, d. s., Merl II 75, men kenningen er næppe rigtig; allitera-tionen kræver et ord, der begynder med n (Njorðr?), — v. Véþorms, Arinbjörn, Arbj 19. — 2) ven, j: slægtning, vaxa upp fyr v-a brjósti, hos sine nærmeste, sine forældre, Hhund I 9, Fåfn 7. — 3) tf)^ Ay- ven, elsker, hans kvanår v. Sigsk 28; jfr ftLl £,2? v. feimu Vigf 2; om ægtemand, GSúrs ^*^% 37; - v-ir uklart VGl å. - Jfr auð-, ást-, einga-, fang-, gjaf(gjpf)-, hnoss-, holl-, lang-, mál-, ó-, sann-, trygg-, virkðar-.

vinraun, /, venneprøve, horð mun v. verða Arn 7, 5.

vinreið, /, venneridt (det at venner rider i hobetal hjem til en i besøg), Arbj 18, men ordet er mere end tvivlsomt.

vinrýrir, Gd 14, er vist fejl for vélrýrir.

vinsamligr, adj, venlig, v-g róð Sól 32.

vinskapiy/w, (uden pi), venskab, versnar allr v. HÃ¥vm 51.

vinspell, n, venne-fordœrv, v. vífa mest, den af kvinder, der volder mest venskabsbrud, sætter splid mellem venner, om Gudrun, Gudr I 24.

vinstri, adj, venstre, halda til v-a vegs, vejen til venstre, Hårb 56, v-a viðbein Gautr II 14.

vinsæll, adj, vennesæl, som er rig på venner, Nkt 12. 69, Hsv 59, Ingj 2, 1.

Vintónía, /, / England, Merl I 5, Jfr 16.

vinun, /, venskab, nu lætk at par þrjóti v. óra HolmgB 8; áðr v. vagna rúni sleit St 22 (ved rettelse for vinað).

vinzflot Alv 22 er fejl for vindslot.

vinþjófr, m, 'venne-tyv', en som svigter sine venner (egl 'som stjæler noget fra sine venner"), Arbj 13.

virar Nkt 3 er fejl for firår.

virða, (-ða, -ðr), vurdere, agte, anse, menn es v-ðusk vónum framar, som så större på sig, vurderede sig höjere, Sól 66, né v-ðak heiptir, jeg ænsede ikke, Eg Lv 22, v. einskis Steinn 3, 16, v-ask virðum EilSn 2, v-ask vesa nálægr Líkn 8, v. óstyrkðir Has 57, v-i ok viti pat Sol 48, v. e-t vitlausu Merl II 97, hvárt munu Eyfirðingar v. at GGalt 5, jfr GOdds 7; mér v-isk sem, det synes mig, LU 43; — part. v-andi, vurderer, som sætter noget höjt, v. liðar skerja (guldets) Ht 46, v. Hildar Þrumu girðis Phred 1, v-endr vápn-glyms, krigere, Ólhv 5, 2, v-endr boðvar fangs Tindr 1, 10.

virðar, m, mænd, Tindr Lv 1, PKolb Lv 4, Akv 32. 38, Grip 12, Hást 3 (ved rettelse), PGtsl 12, Sturl 3, 7. 5, 14, JÓms 25, EGils 2, 14, v-a sveitir LU 97, þrœnzkir v. Sigv 12, 13, vinr v-a Sigv 9, 3, v-a dróttinn Hfr 3, 27, v-a vorðr Eskál Lv 1, v-ura kunnr Arn 2, 13, njóta v-a Hhund I 55.

virði, n, måltid, mad, varð auðfundit vargi v. valgagls, blod, Tindr 1,3; hertil kan henføres v. / at v. vrekask Håvm 32, fáask vel at v. Håvm 116, á ulfs v. PTref 3; af nogle opfattes dette v. som dativ af verðr.

vírðing, /, anseelse, hæder, Anon (XII) C 34, LU 7. 68. 74.

virðir, m, vurderer, som sætter pris på, v. geirs, kriger, Sigv 7, 4, v. fastleggs (— leggs fasta) Prúf v-ar hrings Sturl 5, 18.

virðr, adj (eller part?), hædret, æret, es v-an mik létu Ht 67, alls v. Pét 50; v. vellstœrir Svtjúg.

virðugligr, adj, hæderfuld, anset, v. hirðir Gd 31, v-astr klerka hirðir, biskop Gudmund, Gd 26.

Virfill, m, 1) søkonge, Pul IV a 5, V-s Valir, skibe, Edåd 4, V-s veðr, kamp, Grettis 33. — 2) hest, Pul IV rr 4.

Virfir, m, dværg, Vsp 15, Pul IV ii 2.

i