þekkj

637

þey

þ. Þorm 2, 7, gprla þekkik sumt hvé ferr Mhkv 12, þ. ok'skynja hvárt Nj 17, sem þjóð of þ-ir Ótt 2, 17; part. þ-jendr meginásar Þunns, sværdets kendere, krigere, Lids 3.

2.  þekkja, (þekða, þekðr), tugte, irettesætte, ekki mÃ¥ af sliku þ-jask Od 0 2.

3.  þekkia, (-ða, -ðr), göre behagelig (af þekkr), / medium, lade sig noget behage, b-ask kyrrsetu Ott 3, 3, þ-ask dáðir Nas 15, þ-ask dpð Hsv 145.

þekkr, adj, kær, yndet, ve rar né vpru þ-ir enni fránleitu Harkv 2, allr es þ. þinn skáli mér Sigv 5, 6, erumka þ-t (rettelse for þokt) þjóða sinni St 18, hann var þ. firum ekki Rv 11, (kona) bekk e-m Bjhit 2, 13, Ragn II 4, b. elskugi Heilv 8, láta hugrekki þ-ja sér, ynde at vise mod og kraft, Hfr 3, 1; — bekkja Pklypp uklart. — Som navn på en dværg, Vsp 12, Pul IV ii 4; — på Odin, O ri 46, Pul IV jj 7; — for skib, Pul IV 2 4. — Jfr á-, hug-, of-, Ó-.

bel, (n, synes at betyde s. s. beli, j: frossen jord, eller det frosne lag øverst under grönsvœret, brugt om det kolde hav, hpggva út stórt þel fyr stáli, hugge huller i den store, kolde havflade, Eg Lv 23J

Þelamprk, /, Telemarken (belå gen. pi. af Þilir), Gautr II a 2.

þella, /, fyrr, fyrrestamme, i kenninger for kvinde, gullbaugs p. Phred 9, b. arm-linns Bbreidv 1, auðar þ. Korm Lv 8, golls p. Korm 51, handar skers p. Korm Lv 50, pglis stéttar elds p. Leiknir, hellis Gauta glóraddar þ. Rv 7, mellings boða þ. Od 15, Ã