þoll                                                            642                                                              þó

ísldr 14, hringskúrar (ved rettelse) þ. Has 43, Þróttar pings þ. Merl I 62, þ. randar glaums Ólhelg 5; geirs þ. Hl 28 b; þ. hrings Sigv 1, 11, þ. fetils trolla Þjsk Lv 2, þ. þremja svells Obreid 2, þ. atgeirs ísldr 9, þ. malma Sturl 3, 8, þ. heinflets Sigv 3, 6; hjalms þ. HolmgB 1, PorgHpll, ÞKolb Lv 11; þ. skjalda Ht 30, þ. Skpgul-borða Sigm 1 (ved rettelse); þ. geima skævaðar Hfr 3, 5, þ. hlunnjós Þorm 2, 4, þ. humra nausts hreina Omlkan 1, 2. — Jfr alm-, ask-, blakk-, él-, flein-, fleygi-, fúr-, gný-, hirði-, hjalm-, hneigi-, hring-, seim-, sigr-, styr-, vigg-, yppi-.

þopta, /, tofte, rorbænk, Pal IV z 9, aptr stpkk þjóð of þ-ur Hókr 6, stíga þ-um, fra rorbænk til rorbænk, skridtvis, Bergb 7; p-u marr, skib, HolmgB 9; — p-u prr, søfarer (þ. her som pars pro toto), Kolb 2, 3. — I kvindekenninger: jfr Pul IV yy 2, auðar þ. Anon (XI) Lv 3, gullhlaðs þ. Vígl 13, þ. goðvefjar Mberf 5, þorna þ. Hard 1.

þopti, m, egl 'rorbœnk-fœlle', kammerat, Pul IV j 6; skjpldunga þ., konge, Ótt 2, 13. — Jfr alda-.

þora, (-ða, -at), turde, driste sig, vove, med infinitiv, p. vega Hhund II 4, Pmåhl

1,   p. sækja ESk 6, 44, p. bera Arbj 6, þ. skríða Hfr Lv 16, þ. eld at ríða Brot (FJs udg) 1, þ. varða Arn 2, 12, þ. biðja Pry 29, p. gran da EskÃ¥l 1; med acc, p. ekki, vove intet, Lok 58; absolut, p. fyr e-m Has 14.

borinn, m, dværg, Pul IV ii 4 (egl vel adj porinn 'dristig'). — Jfr dolg-, folk-, geir-, gunn-, hjaldr-, ógn-, regn-, sókn-, Sváfr-, vé-.

þorn, m, 1) torn, stinga þ-i, stikke med "torn (for at dysse i sovn, svefnporn), Få/n 43. — / kenninger, for sværd: sára þ. Hróm l, skjaldar rógs þ. PKolb Lv 7, slíðra þ. Krm 17, — for mand, kriger: (altså p. — 'trœ'), auðar þ. Arn 3, 17, hjalma þ-ar Ód 11, valgaltar þ-ar Gráf 6, þ. Þundar gráps Bjhit 2, 18. — 2) spænde (nål i kappespænde, brugt både af mænd og kvinder), p-a p., mand, Eg Lv 16, þ-a Þundr EGils 3, 6; þ-s Þrúðr Bjhit

2,  12, þ-a fægi-Þrúðr Porm 2, 2, þ-s ppll EGils 1, 29, þ-a popta Hard 1, þ-a sppng Hrafn 3. — 3) jættenavn, Þ-s niðjar, tætter, Pdr 2, snerriblóð Þ-s svíra, elvens brusende vand (med hensyn til ' Ymers blod¹), Pdr 7. — Jfr bif-, bryn-, bpl-, hag-, il-, róg-.

þorna, (-aða, -aðr), törres, láta brp þ. Grani 1, horn þ-ar Ht 24; visne, hentor-res, þ-ar heimr ok hrørnar Anon (XIII) B 33.

þorn-Bil, /, 'torn-BU', kvinde (þorn ved rettelse), Ragn VI 2.

þorn-Grund, /, 'torn-jord", kvinde, Vigl 6.

þornrann, n, 'jœtte -hus', klippehule, Pdr 13.

þornrcið, /, 'torn-, j: spœnde-bœrerske', kvinde, G Surs 17.

bornteigr, m, 'torn-, j: spænde-, land', kappe, skorða þ-ar Bjhit 2, 8.

þorp, n, 1) landsby, i p-i PI 23; prætu þ., mund, PjódA 4, 14; PI 29. 49, Mey 42, — 2) hoj, bestående af sten (stengrund), hrørnar þpll sús stendr þ-i á Håvm 50, om en gravhöj, þá varðk þessa þ-s ráðandi Ragn XI 1. — 3) skare, Pul IV j 5. — I Vaffir 49 hører þ. vistnok til Mogprasir, der er symbolsk betegnelse for 'menneske', M-is porp, 'menneskets (lands) by', den beboede jord. — Jfr geir-.

Þorskafjprðr, m, i det vestlige Island, Þ-ar ping Anon (X) I B 5.

porskr, m, torsk, Pul IV x 4; heiðar þ., slange, Hard 14 (jfr miskunn).

borstalauss, adj, uden tórst, som ikke tórster, Heidr 3.

borsti, m, torst, Merl II 81, sœtr þ. Heilv 8.

þó, konj, 1) dog, alligevel, po ek enn lifi Steinarr 1, þó hon enn lifir Vsp 21, þó þær með jptnum alask Vafþr 49, þó séumk meir of Munin Grt 20, þó ek hitt óumk Ski 16, vprum þó verðir gagns Hák 12, þó munk telja St 5, drekka þó at hófi mjpð Hávm 19, bpru þó heilan Hym 29, en þó vita far Fj 43, ok þó ýmissir, og dog til forskellige tider (og dog ikke alle på engang), Sigsk 42; eitt lýti ok bo litit Korm Lv 5, forngprr ok þó lítill Steinþ, ef þó skulum berjask, Sigv

11,  9. — 2) / denne sidste sætning strejfer þó betydningen 'tilvisse', eller er af en bekræftende betydning (uden at være reserverende i egenlig mening), undertiden ligger deri et anstrøg af forbavselse, þó hins getk Ski 24, þó hafðak ætlat Ski 37; ek vissa þó ótta Sigv 11, 7, þó létk gjalla Porm 2, 8, par fellu þó þollar Eg Lv 22, hvast gengum bo Sigv 3, 3, bo skalt liggja Korm Lv 60; især er dette tilfældet, nÃ¥r et adj. stÃ¥r derved eller i nærheden, þó hagligar þykkja konur HHj 1, þó telk slægjan Hhund II

12, Ã¾Ã³ kveðk nøkkvi nornir valda Hhund II 26, þó mun á beinum brinna færi eyrir Sigsk 52, feginn lézk bo Atli Am 63, bo sé þér góð Hávm 162. — 3) i det mindste, al þú þó dóttur Reg 11, eða ok þó Sigv 10, 2. — 4) / modsat fald, eða þó svelti Sigsk 6, dog mÃ¥ske, eða þó kvikvan Hfr 3, 20. — 5) udtrykket kan være kort, og der mÃ¥ ligesom udfyldes noget, þó reið ein fyrir (der var 3 gange 9 — „og de var statelige", dog var hun, der red i spidsen, den ypperste) HHj 28; desuden, skjpld ok þó brynju PjÓðA 1, 23; — þó at hvp"ru, alligevel, GSúrs 20, ESk 6, 32. — 6) þó kan gentages ved þótt, Pry 4, Audun l; ligesom det kan gentage et foranstÃ¥ende þótt, HÃ¥vm 36; efter þó kan at findes, f. eks. Am 63; men i reglen er þó trukket sammen med at /// þótt, uagtet, endskönt, i reglen eller altid med følgende konjunktiv, þótt honum geirar gefi HÃ¥vm 16. pott værak hernum-