þyrn

653

þprf

ben, Grettis 22. — 4) torn, þ. þjósís Pét 6, synða þ-ar Od 1. — Jfr Eik-, hó-.

þyrsklingr, m, ung torsk, Pul IV x 4.

þyrsta, (-ta, -t), törste, vœre törstig, upers. mik tekr þ. Nj 8, Lil 42 som v. I.

(jfr følg-)-

þyrstr, adj, törstig, Vafþr 8, Lok 6, Lil 42.

þyshpll, /, 'tummel-haV, hal, hvor der er larm og stöj', Akv 29.

þysja, (þusta, þusit), skynde sig, fare rask afsted, alms ærir þustu ofan Sigv 12, 10, heiðit folk þusti á hafs leiðir Leid 18, med acc, vinir Brands þustu vestan Vatsskarð Skáldh l.

þyss, m, tummel, uro, larm (af menneskemængde), larmende flok, jfr Pul IV j 5, kominn es þ. í þjóð QSúrs 7, þ. vas í þrælum Anon (XIII) B 10, við þenna þys Korm Lv 38, hverfa í þys þeira Orett 2, 7.

þytr, m, tudende lyd, brusen, ulfa þ. SnB I 94; Bergb 4; þ. sævar ESk 12, 17, þær þyí þulu, om kværnens knirken, örott 3.

þý, /, (þýjar), trælkvinde, Am 95, Qhv 15, Eg Lv 3, þýjar ok salkonur Sigsk 47, hv9ss augu í Hagals þýju Hhund II 2, kyssa þýjar á kvernum Hhund I 35, þý eða þræll Hsv 96, jfr Herv V 8, þýjar Fróða Eyv Lv 8, þýjar barn Herv V 14, við ótta þýjar orða Has 50, þýjar Krists, helgeninder, Merl II 59.

þýborinn, adj, født af en trælkvinde, Eg Lv 16.

þýð, /, se þýðr.

/. þýða, /, blidhed, venlighed, fogr þ. Alpost 3, með ástar þ-u Qd 74. — jfr ástar-.

2.  þýða, (-dda, -ddr), tyde, forklare, (af þjóð), þ. þeir, de tolker, forstÃ¥r, Od p 18.

3.  þýða, (-dda, -ddr), göre en venlig, blid (af þýðr), / medium þ-ask, vinde en for sig, vinde ens gunst, þ. hafnar Jprð Ounnl Lv 7, þ. Hildi Orv IX 60, þ. konu annars Has 48; konac þýddisk karl SnE II 206; þ. við e-n Qrv VIII 9; modtage, tilegne sig, þ. þrif Leid J2, p. tru Leid 21, b. veg Leid 15.

þýðr, adj, mild, blid, venlig, p. baugs friostøkkvir ESk 13, 4, þýð (kona) Bjhit 2, 12, Nj 17, þ-ust Máría Od 74; þ. ást-vinr Od 3; om Kristus, Mdr 14, om en biskop, PI 5; þýð vist Qd 44; p. at porf e-s, venligt tænkende på, virkende for, Sigv 3, 21. — Fem. þýð som brynjenavn, Pul IV t. — Jfr al-, o-, sókn-.

þýfð, /, tyveri, stýfa þ-ir, stanse tyverier, Sigv 12, 5.

þýfi, n, stjålen genstand, Viðurs þ., Odins tyvekost, skjaldedrikken, kvadet, St 1.

bægi-Bil, /, 'modtagende BU', Korm Lv 4, se happ-pægi-Bil.

pægir, m, undertrykker, ødelægger (jfr vb. pægja, 'at undertrykke'), þ. Ijósund-

inna linns landa (guldets), gavmild mand, Egils (XII) 1. — Jfr orf-.

bægr, adj, kær, behagelig (egl 'modtagelig, som kan modtages'), kerti Kristi þæg Ploft 3, 7, þ-ar hnossir Stridk, Merl II 59, p-ar bænir Merl II 54; b-t hatidar grjót Porm 1, 13.

poefa, (ða, -ðr), 1) valke, úri þœfðr, om midgårdsormen (v. 1. þafðr, þakiðr), Rdr 14. — 2) slå, forarbejde, hring-skyrtur hamri þœfðar Hfr 3, 9, Svplnis skyrtur harnri þoefðar Krm 12, hringa grá-skyrtur hamri þ-ar StBård.

1- Þpg". /» tavshed, stilhed, þ. eða spgn, tavshed (det ikke at sige noget) eller tale, Sigrdr 20, geta þ. Hfl 3, neyða e-n til þ-ar Korm Lv 46, slegit hefr p. (dativ) á þegna Sigv 11, 12, veita þ. ísldr 2, fella þ., vække glæde og tale, Ht 25-, þ. þœtti betri PKplb Lv 7, hyggja til þ-ar Eg Ber; þ-ar rof, tale (se rof), Hfl 20.

2. Þpgn, /, valkyrje, Pul IV aaa 2; Þ. snáka túns, kvinde, OSúrs 5. -- Jfr her-, val-.

ppgnhorfinn, adj, forsvunden med hensyn til tavshed, hvis tavshed er borte, om den surrende kværn (hvis ordet er rigtigt), pylr p-ar Qrott 3.

þogull, þagall, adj, tavs, p-t ok hugalt skyli þjóðans barn Håvm 15, horskr ok b. Håvm 6, vinna e-n bogian HSt 2, 1, þ. þulr Gautr II 22, Baldr þpgli, urigtig v. 1. for B. þeygi, Bjark 6. — Jfr lang-, si-.

bpkk, /, tak, kunna þ-ir Porm 1, 3, gerva þ-ir PI 57, gefa þ-ir Lil 13. — Navn på Loke, forklædt som gyge, Þ. mun grata burrum tprum SnE I 180.

bpll, f, ung fyrr, Pul IV kk 3, hrørnar þ. es stendr þorpi á Håvm 50. — / ken-ninger for kvinde: jfr Pul IV yy 2, auðar þ. Þmáhl 12 (v. 1. þollr), Þynjar logs þ. Nj 17, fyllar fúr-þ. PjódA 4, 20, þ. hylt-inga vallar Korm Lv 10, sveigs, sveigar, p. EQils 1, 36, PKolb Lv 2, p. blæju Bj hit 2, 10, þ. aðalbjóra Bbreidv 3, þ. þorns EQils 1, 29. — Som halvkenning Pul IV yy 2. — Elvenavn, Or i 27, Pul IV v 2.— Jfr hirði-, hor-, men-.

Þomb, /, ø, Thombøen, ved Helgeland, Pul III 3.

bongull, m, tangstilk, hór þ. SnH 2, 6.

þgrf, /, 1) tarv, trang, behov, nødvendighed, med gen. obj., elds, matar ok váða, vats, vits es p. Håvm 3. 4. 5, geirs es þ. Hávm 38, þ. hapts Håvm 148, bands kvað þ. enga Am 90, ef gervask þ-ar þess Ski 36, Fj 39, mart es þat es þ. þéar, nødvendigheden tvinger en til, Reg 10, nu es p. mikil Sigsk 44, på løtum því þ-ar ráða, lader vi nødvendigheden, øjeblikkets krav, afgöre, sst, hyggja á þ. hverja Am 103; med gen. subj., þ. þegj-anda Sól 28, p. gesta Am 6. — 2) gavn, nytte, til p-a(r) e-m Eg Lv 43, vesa at þ. e-s Sigv 3, 21, dugask at p-um Hsv 50, p. ondurjalks, usikker læsemåde og usikker tolkning, Vell 24. — 3) grund, anledning (om noget der burde eller ikke