lí

certumqtie ordinem vel corporum positionem statuentes communem calorem conservant et vi tempestatis se opponunt.

Heilivágr a Stuila J>órðarson usurpalum, magni in antiquá re~ Ugione momenti, cf Jac. Grimm, mylhol. germ. 551, ubi noslra vox, auctori ignota, non adfertur, sed tanlummodo formae germanicae heilawác, heilwac, heihvæge, heilwag.

Himinvángi cf vet. sax. hebeirwang i». e. hifinvángi, hifinn = himinn), Jac. Grimm, mylhol. gertn. 782 et 781.

Hlér, hlær adpellalio tnaris, a hleeja cachinnare, de sonitu flucluum; cf kymr. llyr vel leri mare, Hermod 1825—26 Nr. 3 pag. 43.

Hlýr FR I 297, ubi: hafs létum vér hesta, hlýr stinn, á brim renna , quo loco hlýr esset adpositio ad hafs hesta, scilicet: fecitnus equos maris (naves), rigida (valida) navigia (hlýr prora, pars pro toto) in aeslutn (maris) currere; sed meiius: hafs létutn vér hesta hlýrstinna brim renna fecimus equos maris, validis proris instructos, per aeslum (maris) currere; si vis, ad vocem brim subintellige praepos. of vel um, quod lamen necesse non est; deest igitur in lex. poét. vocabulum

Hlýrstinnr validá prorá, epith. navis.

Hnegg cor, = negg, deest in lex. po'ét. sec. cotnpos. hneggveröld et F. X 208, ubi: hneggi ber ek æ ugg pro í hneggi etc. Hic versus falsö Haraldo pulchricomo adscriptus verosimi-liler auclorem habet Orm Steinþórsson.

Hnýð/ngar cf eliam ísl. annálar ed. Arnamagn. 1847, ad ann. 1373 (1372), 1376 (1374, 1375), 1377 (1375, 1376).

Hraun aspretum, cf vet. germ. royn et tractatum nostrum de superst, Hyperbor. Ann. for nord. Oldh. 1863 png. 50 et 105.

Hræskóð lex. poét. pag. 393 col. 1₁₆: gladii l. pugnae.

llrist hreif'a kvisla dea digitorum , femina, deest in lex. poét. sec. Grelt. 171.

Hrognkelsi. hrogn ova piscium, germ. roggen, dan. rug, isl, rúgr eí rúfr, propr. corpuscula globosa.

Húka lect, in Lokagl. 60 pro hnúka, deesl sno loco in lex. poét. sed memoratur sub hekinn.

Huncl- cf eliam dan. hiindekold,% hundevcir, valde frigidus, pessima tetnpcstas, et hundesteile, gasterosteus (piscis), ob ingentem multitudinem, non auletn ab hund canis,

Ilválfa lex. poél. pag, 416 col 2¹³: h\olfa /. hvelfa.